বিদেশী মুক্ত অসম আমাৰো দাবী

ইতিহাসৰ পাত লুটিয়ালে দেখা পোৱা যে প্রাগ্জ্যোতিষ বা কামৰূপ বা অসমত প্রব্রজনৰ সোঁত প্রাগৈতিহাসিক যুগৰ পৰাই চলি আহিছিল আৰু এই ধাৰা কুৰি শতিকাৰ দ্বিতীয় দহকলৈ কোনো বাধা-বিঘিনি নোহোৱাকৈ চলিয়েই আছিল। কিন্তু কুৰি শতিকাৰ দ্বিতীয় দহকত কিছু সংখ্যক অসমীয়াই এই প্রব্রজনৰ সোঁত বন্ধৰ আহবান জনায়, যাৰ ফলত সেই সময়ৰ ব্রিটিশ শাসক সকলে প্রথম বাৰৰ বাবে “লাইন প্রথা, অসম-১৯২০” প্রৱর্তন কৰে। (কাৰ কাৰণে , কিয় আৰু কেনেকৈ কৰা হৈছিল – এই বিষয়ে অন্য প্রবন্ধত লিখিছো)

১৮৩৪ চনৰ পৰা ১৯২০ চনলৈ, ইতিমধ্যে ১৩০০০০০ নতুন কৈ প্রব্রজিত মানুহ অসমত থিতাপি লৈছিল। ১৯২০ চনত এই মানুহ খিনিক তদান্তীন অসমীয়া জাতীয়বাদী নেতা সকলে দুটা “লাইফ লাইন”(Life Line) দিছিল – হয় অসম ত্যাগ কৰা নহলে অসমীয়া জাতিত বিলীন হৈ যোৱা। বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ ন প্রব্রজিত মানুহখিনিয়ে দ্বিতীয়টো লাইফ লাইন বাছি লৈছিল। অর্থাৎ – বঙ্গীয় হিন্দু, বঙ্গীয় মুছলমান, ছোট নাগপুৰীয়া আদিবাসী, চাওঁতাল, চামুন্ডা, আদি লোক সকলে অসমীয়া জাতীয় জীৱনত বিলীন হোৱাৰ অংগীকাৰবদ্ধ হৈছিল। সময়বোৰ পাৰ হৈ গৈ আছিল দেশ স্বাধীন হৈছিল কিন্তু এই ন প্রব্রজিত মানুহ খিনিক বৃটিছে যি উদ্দেশ্যত আনিছিল সেই একে কামতে ব্রতী হৈ থাকিল, যাৰ বাবে উন্নয়নৰ “উ” টোক কাচিৎ হে দেখা পালে এই ন প্রব্রজিত মানুহ খিনিয়ে। যিকোনো এটা জাতিৰ উন্নয়ন নিৰ্ভৰ কৰে জাতিটোৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ ওপৰত কিন্তু এই ন-প্রব্রজিত মানুহখিনিৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা পুতৌলগা। প্রমান দিয়াৰ প্রয়োজন নিশ্চয় নহব – যিকোনো চাহ বাগান বা চৰ চাপৰিত গলেই প্রমান পাই যাব। শেহতীয়া ভাবে প্রকাশিত চৰকাৰী তথ্যমতে অসমৰ ৫১% মানুহ চাহ বাগান বা চৰ চাপৰি বাসী। সহজ ভাবে কব গলে- অসমৰ আধাৰ বেছি সংখ্যক মানুহৰ উন্নয়ন হোৱা নাই। শিক্ষাৰ প্রভাব নপৰিলে কিছুমান আনুসংগিক সমস্যাই সমাজ এখনক কুলষিত কৰে –

১. জনসংখ্যা বিস্ফোৰণ
২. অপৰাধ প্রবণতা
৩. আর্থিক উশৃখলতা
৪. মানসিক অকর্মণ্যতা
৫. মাদক সেৱন প্রবণতা

এতিয়া প্রশ্ন হয় – শিক্ষাৰ দিশত এই মানুহ খিনিক পিছ পেলাই ৰাখিলে কোনে ? উত্তৰ সকলোৱে জানে কিন্তু মুখ খুলি ৰাজহুৱা কৰাৰ সৎ সাহস কাৰো নাই, এনেকি মোৰ নিজৰো নাই। ভূতৰ ওপৰত দানব দেখা দিয়া দি ১৯৭১ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ প্রতক্ষ্য সহযোগত সৃষ্টি হ’ল – বাংলাদেশ , কেৱল মাত্র ভাষাৰ দোহাই দি। ভাৰত চৰকাৰৰ ভুল-শুদ্ধ নির্ণয়ৰ দৃষ্টতা মোৰ নাই যদিও তথাপি – যুদ্ধ জয়ৰ বাহানা লৈ পূর্ব পাকিস্তানক নিজৰ অঙ্গৰাজ্য কৰিব পাৰিলেহেঁতেন যিহেতু গোটেই পাকিস্তান খনেই ভাৰতৰ অঙ্গ আছিল গতিকে এই ক্ষেত্রত পুনৰ বিবেচনা কৰাৰ থল আছিল। বাংলাদেশৰ মুক্তি যুদ্ধৰ সময়ত বহু মানুহ ভাৰতত আশ্রয় লৈছিল, সেই মানুহখিনি (হিন্দু -মুছলিম উভয়) দেশ স্বাধীনৰ পিছত নিজ দেশ লৈ ওলটি যোৱাৰ কোনো চৰকাৰী তথ্য নাই। ইয়াৰোপৰি “নেহেৰু-লিয়াকত চুক্তি” বহু মানুহ তদান্তীন পুব পাকিস্তানৰ পৰা অসমত স্থান দিয়া হৈছিল। এই ঘটনা ৰাজিয়েই আছিল কিজানো “অসম আন্দোলন”ৰ তাৎক্ষণিক উৎস।

আজিৰ তাৰিখত কিছুমান অতি জাতীয়তাবাদীয়ে বিচাৰিছে – বিদেশী বিতাড়নৰ ভিত্তি বর্ষ ১৮২৬ হব লাগে , আকৌ কিছুমানে কৈছে ১৯৫১ হব লাগে আনহাতে আছু , আমছু আদিয়ে কৈ আছে ১৯৭১, ২৫ মার্চ হব লাগে। এতিয়া ধৰা হল – ১৮২৬ ভিত্তিবর্ষ কৰা হল কিন্তু কেইটা পৰিয়াল বিচাৰি পোৱা যাব যিসকলৰ হাতত ১৮২৬ চনৰ নথি পত্র জমা আছে। মই নিশ্চিত অত্যাধিক ১% পৰিয়ালৰ হাতত থাকিব পাৰে। সেইদৰে ১৯৫১ চন কৰিলেও দুটা সমস্যাই দেখা দিয়ে – প্রথমে – ১৯৫১ চনত চাৰিখন জিলাৰ বহুকেইটা অঞ্চলত NRC ৰ কাম হোৱা নাছিল, দ্বিতীয়তে – “নেহেৰু-লিয়াকত চুক্তি” মতে অসমলৈ অহা মানুহখিনি, এই দুটা সমস্যাৰ সমাধান কেনেকৈ হব। কিন্তু ১৯৭১, ২৫ মার্চ হলে কোনো সমস্যাই নাই।

কথাখিনি যদি অলপ বহল কৈ চিন্তা কৰা হয় – আমাৰ একাংশ জাতীয়তাবাদীৰ মতে অকল “বঙ্গমূলীয় মুছলমান” খিনি বিদেশী , আন কিছুমানৰ মতে “বঙ্গমূলীয় হিন্দু -মুছলমান” উভয়ে বিদেশী আৰু সাধাৰণ অসমীয়াৰ মতে – বঙ্গমূলীয় মুছলমান , বঙ্গমূলীয় হিন্দু , নেপালী , ভুটিয়া আদি সকলোৱে বিদেশী। ইয়াৰ অর্থ হল – এই সমস্যা টো বিদেশ সম্পর্কীয় আৰু ইয়াৰ বাবে প্রতক্ষ্য ভাবে দিলীস্থ কেন্দ্রীয় চৰকাৰেহে সিদ্ধান্ত লব পাৰিব কাৰণ অসম ৰাজ্যিক চৰকাৰৰ “বিদেশ নীতি” সম্পর্কীয় কোনো ক্ষমতা নাই।

বিদেশী বহিস্কাৰৰ প্রাৰম্ভিক কাম:
১. নির্দিষ্ট নীতি নির্দেশনাৰে বিদেশী চিনাক্ত কৰণ কৰা
২. জাতি ধৰ্মৰ দোহাই দি যাতে কোনো দেশীয় মানুহে হাৰাশাস্তি নাপায় সেয়া নিশ্চিত কৰা
৩. বিদেশী নাগৰিকৰ তালিকা প্রস্তুত কৰা
৪. সংশ্লিষ্ট দেশ সমূহক এই তালিকা অর্পণ কৰা
৫. অবৈধ নাগৰিক প্রত্যাবর্তন চুক্তি সম্পাদন কৰা

এই কাম খিনি যদি নিয়াৰিকৈ কৰিব পৰা যায় তেন্তে মই আশাবাদী – “বিদেশী মুক্ত অসম” পোৱাত কোনো অসুবিধা নাথাকিব। এই চেগতে সততে “সন্দেহযুক্ত নাগৰিক” ৰ স্বয়ম্ভূ অভিভাৱক হিচাবে জাহিৰ কৰি ফুৰা দল সংগঠনে মুক্তমনে চৰকাৰ আৰু জাতীয়তাবাদী সংগঠনৰ লগত কান্ধত কান্ধ মিলাই কাম কৰিলে ভৱিষ্যত প্রজন্মই “ইজ্জত” সহকাৰে নাম লবলৈ বাধ্য হব।